Waarom ik liever niet terugblik op 2010....

In 2010 zou volgens mij alles weer helemaal normaal worden. Geen nare, allesbedervende ziektes, geen werkloosheid en economische misère, geen ziekenhuisbezoekjes, geen stervende familieleden, geen tegenslagen: gewoon even helemaal geen narigheid meer. In 2009 hadden wij hiervan onze portie namelijk meer dan gemiddeld gehad.

Ondanks dat alles bleef ik toch kansdenken, het is mijn verdedigingsmechanisme om van alles toch de zonnige kant te zien. Goed toch, want anders is het leven toch ondraaglijk? Maar ook bleef ik overeind omdat ik via social media en netwerken zulke lieve mensen heb ontmoet met een positieve levensinstelling en vergelijkbare levensmissie! En natuurlijk vooral omdat ik verantwoordelijk ben voor het leven van een lief klein mannetje dat bijna naar de basisschool zou gaan.

Ondanks (of misschien juist dankij) mijn positieve instelling, kwam ik er dus pas halverwege de zomer van 2010 achter dat het kansloos was. 2010 kon nooit wat worden want ik keek alleen maar terug op dat ellendige jaar 2009. Ik had mijn eigen verdriet, angst en woede over alle dingen die ons “overkwamen” met mijn positivisme zelf keihard overstemd. Oogkleppen op, vingers in mijn oren keihard roepend dat het leven zooooo leuk is als je het werk doet waar je hart van gaat huppelen... dus waarom zou ik dan klagen?

Maar de vermoeidheid, de onmacht, de angsten en sombere gevoelens zaten niet al te diep verstopt achter mijn lach. Na ruim een jaar in mijn eentje worstelen tegen onzichtbare spoken durfde ik ineens hulp te vragen. En vanaf het moment dat ik het mezelf toeliet dat anderen me weer op weg hielpen en ik eerlijk naar mezelf was en keuzes durfde te maken, kwamen er als toverslag echt weer leuke dingen en kansen op mijn pad. En zo ging de zon weer voor mij schijnen, net toen de zomer kalendertechnisch zo’n beetje voorbij was.

Ondertussen heb ik toch heel veel leuke dingen gedaan in 2010. Ik was op Twitter bekend als een blije, inspirerende en werkende moeder en professional, ik heb lieve cliënten gehad en geholpen, heb velen geïnspireerd, ik heb nieuwe talenten bij mijzelf ontdekt, leuke opdrachten gedaan en ben hele mooie samenwerkingen aangegaan.

Dus nu het jaar ten einde is, is terugkijken toch een beetje onvermijdelijk. Al was het alleen maar doordat je door de Top 2000 steeds weer herinneringen voorbij hoort komen.
En nu borrelt ook ineens deze persoonlijke blog naar boven....

Deze blije, creatieve, werkende, twitterende moeder moet maar weer eens expres zichzelf zijn en toegeven dat mijn pad eventjes niet over rozen is gegaan. Dat ik feitelijk gewoon (oh mijn God, durf ik dit te zeggen) een depressie/burnout heb gehad. Dat ik eigenlijk mijn eigen regel flink heb overtreden, want ik kon niet altijd expres mezelf zijn. Ik moest daar soms heel veel moeite voor doen en vooral mezelf tegenhouden om me te vergelijken met anderen waar alles wel voor de wind leek te gaan.

Ik ben er klaar mee, met 2009 en 2010 en wil nu vooral delen dat ik echt erg veel zin heb in 2011. Want ik ben er nu ECHT van overtuigd dat 2011 een topjaar wordt.

Tweeduizendelf rijmt op Expres Jezelf, dus dat kan al niet meer stuk!?

Nu ga ik er dus weer met frisse moed tegenaan op mijn eigen, wijze, eigenwijze eigen wijze...

Ik wens iedereen een positief en liefdevol 2011 toe!