
Als je klein bent, ligt de hele wereld nog aan je voeten en alles is spannend.
Je hoeft je nog geen zorgen te maken over een loopbaan want als je klein bent, kun je alles worden!! Vraag eens aan een kind wat ie wil worden en je zal nooit horen "bedrijfskundig adviseur", "accountant" of "manager". Circusdirecteur, bouwvakker, "pliesie", brandweerman, beroemd zangeres, mode-ontwerper, ontdekkingsreiziger, kapper of boer, die scoren hoog bij kinderen.
Hoe komt het dan dat het overgrote deel van volwassenen in zo'n oninspirerende baan of, erger nog, in een burnout terecht komen?
Ben jij geworden wat jij als kind wilde worden? Er zijn maar weinig mensen die hier volmondig ja op kunnen antwoorden.
Als je naar de basisschool gaat, worden je keuzes nl. al wat beperkter. Helaas is er zelfs nu nog wel duidelijk merkbaar dat in het onderwijs nog uitgegaan wordt van van een traditionele rolverdeling en ouwerwetse waarden. Dat blijkt al uit de schooltijden die gebaseerd zijn op een levensstijl van een gemiddeld boerengezin uit het begin van de vorige eeuw. Ook zie je helaas nog een overschot aan vrouwen in het basisonderwijs. De directeur is meestal wel nog een man.
Dus hier krijgen kinderen al weer een beperking in hun keuze voorgeschoteld: de traditionele man-vrouw rollen worden in het onderwijs nog als norm gezien. Lees de meeste kinderboeken er maar op na...
Zelfs het bekroonde kinderboek "De Wiebelbillenboogie" maakt nog een grote denkfout: mamma gaat weliswaar werken en pappa blijft thuis met de kinderen, maar pappa maakt er een lollige dag van en grote knoeiboel, die mamma vast weer mag opruimen.


Mijn zoontje (bijna 4) kwam laatst van de creche thuis en zei tegen mij dat paars en roze toch echt meisjeskleuren zijn, dat had hij gehoord van de juf. En dat terwijl hij heel regelmatig die kleuren draagt. Het heeft me heel wat overtuigingskracht gekost om die goedbedoelde maar ondoordachte opmerking van de juf teniet te doen, maar inmiddels draagt hij weer al zijn kledingstukken :-).
Op de middelbare school worden je keuzes al weer beperkter... Je moet nu vakken gaan kiezen en nog steeds wordt daarbij nog lang niet altijd rekening gehouden met de natuurlijke interesses en talenten van de leerlingen. En de keuze voor een bepaald vak op je 13e of 14e hebben ineens consequenties voor je studiekeuze. Door je studiekeuze beperk je jezelf weer verder. Als ik zelf 1 keuze in mijn leven kon terugdraaien dan was het absoluut mijn vakkenpakket in 4 HAVO.
Wij beperken onze kinderen dus zelf in hun keuzes en in hun talenten. En niet alleen door bewust advies en bewuste opvoeding, maar ook onbewust. Door ons eigen gedrag.
Zoals velen van mijn generatie ben ik opgevoed met de gedachte dat werk nu eenmaal moet en niet leuk is. Het heeft mij veel coaching, counseling en therapie gekost voordat ik rond mijn 30e heb ontdekt dat dat helemaal niet waar hoeft te zijn. En dan nog een paar jaar verder ploeteren om het ook waar te maken.
Maar ik geef nu wel het allerbeste voorbeeld voor mijn kind en daar ben ik blij mee.
Ik vertel mijn zoontje heel erg vaak dat hij mag worden wie hij is. Of dat nu kapper, ingenieur, balletdanseres, advocaat, vakkenvuller, brillenontwerper of arts is. Als hij maar iets kiest dat bij zijn talenten past en waar hij blij van wordt! Dat is het belangrijkste.
Het veel gehoorde advies van ouders en onderwijzers dat je wel je brood moet kunnen verdienen is al lang achterhaald. Dit is haast niet meer te voorspellen tegenwoordig.
Wie had er nu 20 jaar geleden kunnen voorzien dat postbodes ooit overbodig zouden worden? Hoe weten wij nu wat er over 20 jaar voor mogelijkheden zijn?
Je kunt alles worden, als je maar wilt en als je je talenten maar gebruikt!
Nu mijn zoontje binnenkort naar de basisschool gaat, beginnen we met de ontdekkingsreis van zijn talenten. Ik zie er nu al een aantal dingen uitspringen en ben benieuwd of hij zich hier verder in gaat ontwikkelen. Ik heb hoge verwachtingen van het
Jenaplan principe waar wij bewust voor hebben gekozen. De eerste regel van de basisprincipes is al raak:
"Elk mens is uniek; zo is er maar één. Daarom heeft ieder kind en elke volwassene een onvervangbare waarde."Ik hoop dat dit principe bij steeds meer scholen zal worden erkend en dat kinderen niet meer worden gevormd als een standaardpakketje kennis en kunde, maar als een mens met zijn unieke persoonlijke kracht.
Wat dat betreft wordt de reis die mijn zoontje al is begonnen natuurlijk het allermooiste en langste loopbaantraject wat ik in mijn leven zal mogen begeleiden... en ik kijk er naar uit!!
Jong geleerd (en jong gezien!!) .... oud gedaan!!